Arhimandrit Lazar Kršić (74), višedecenijski duhovnik Manastira Tavna, strednjovekovne zadužbine Nemanjića, kod Bijeljine i Ugljevika, sahranjen je danas na monaškom groblju, poslije opijela u manastirskoj crkvi, gdje mu je sveštenstvo i vjerujući narod, od sinoć, odao počast, po obredima i običajima, a sve sa puno ljubavi.
Mitropolit zvorničko-tuzlanski Fotije služio je, juče ujutru, ocu Lazaru, koji se upokojio u petak, oko 20 časova, u bijeljinskoj Opštoj bolnici „Sveti vračevi“ u prisustvu monaštva sveštenstva i vjerujućih ljudi.
Otac Lazar sahranjen je na manastirskom groblju. Opijelo je služio umirovljeni episkop zvorničko-tuzlanski Vasilije uz sasluženja sveštenstva.
Od oca Lazara, za koga mnogi kažu da je „duhovnik među duhovnicima, ličnost širokog srca, obrazovanja, znanja i ugleda“,opraštaju se mnogi ljudi iz svih krajeva Republike Srpske, BiH, Srbije i rasejanja, gdje je, takođe, bio omiljen, cienjen i rado viđen.
Uz kraj gdje je službovao i rodni kraj, uvijek je bio čvrsto vezan za Loznicu i Jadar, gdje je imao dosta svojih duhovnih čeda i prijatelja. Mnogi su došli da se oproste od oca Laze, ne skrivajući tugu i bol, jer, kako reče Đorđe Mitrić iz Runjana kod Loznice, koji živi i radi u Beogradu, „takvi ljudi i duhovnici su blagodet naših duša, koja je, danas, čini se, potrebnija nego ikad“.
-I, kad je bio, i sam, u vreme jednoumlja, u najvećim mukama i nevoljima od Udbe, imao je i sluha i vremena i osjećaja i žarke želje da pomaže ljudima, da ih sasluša, da se za njih Bogu pomoli -kazao je njegov prijatelj Vladimir Mitrić, novinar iz Loznice.
-Nije trčao za crkvenom karijerom, za položajima, ni za mitrom, već je išao u susret ljudima i njihovim mukama, često ih savjetujući da se manu praznovjerja, i kad imaju probleme, posebno zdravstvene, idu kod ljekara i u crkvu, a nikako kod „vidovnjaka“, koji su, u jednom periodu, bili prava pomama.
-Slušao je vjerni narod svoga oca Lazu, znajući da im samo dobro donosi i da je svaka njegova riječ baš zlatousta. I, njegova skromnost koja je bila u velikom raskoraku sa njegovim raskošnom duhovnom i ljudskom snagom i umom uopšte, posebno je umirujuće djelovala na ljude da mu dođu, priđu i „otvore dušu“.Takvi se, ako Bog da, rađali.
Arhimandrit Lazar je bio pravdoljub i u životu države i crkve, štiteći ugrožene, potlačene, ponižene i obespravljene. Zbog toga je, često, prolazio golgotu, ali nije se mijenjao. Bio je i ostao veliki protivnik, pored ostalog, svih oblika protivprirodnog bluda, ne ustručavajući se da i o tome govori i besjedi, što, takođe, mnogi izbjegavaju znajući da bi mogli da imaju posljedice. Za posljedice govora svoje duše otac Lazo nije mario. Bio je i ostao neponovljiv otac Lazar. Za sjećanje, za pamćenje, za voljenje i poštovanje, ne samo na mnoga ljeta, već za sva vremena.
Dešavanja u Bijeljini
Izvor: desavanjaubijeljini.com